Bir kelime çekiyor beni. Meşin kaplı sözlüğümde dolaşırken o kelimeye yapışıyor parmağım. Merakımı körüklüyor perde. Açılmıyor hemen, yanıyor parmak ucum. Can havliyle çekiyorum üzerinden elimi....
İşte orada! Nasıl da açmış ağzını! Parmağını yaklaştırıyor ağır ağır. Tırnaklarının ucundan loş bir ışık yayılıyor fincana. Bir gece bekçisi gibi tutuyor fenerini siluetin üstüne....
Duvarlar baştan çıkarır çocukları. Fare görmüş kediler gibi fırlar gözleri yuvalarından. Annelerinin, "Düşersin!" çığlıkları arasında ellerinden kurtulup bir sıçrayışta üzerlerine çıkar, muzaffer bir edayla iki...
- Yetmez. İki kanat yetmez uçmak için. - Yetmez mi, uçabiliyorum. - Bütün kuşların iki kanadı var. Senin daha çok kanadın olmalı. Kuş yalnızdı semada. Azizdi....